LOGIN

Logo shoppen in Lier

One local purchase a day keeps depression away

Charlotte blogt

One local purchase a day keeps depression away

Online shoppen. Ik ben, net als zovelen anno 2020, écht van het online shoppen. Menig man of vrouw schuimt tegenwoordig webshops af, op zoek naar een schat en liefst met een flinke korting. Wanneer ik na een lange werkdag ‘s avonds laat in de zetel plof onder een dekentje met mijn gezellige dikke, ronkende kat op mijn schoot en mijn trouwe viervoeter zo dicht mogelijk tegen mij duttend, dan ga ik los. Ik ga compleet los op allerhande webshops, jongens. Je kan dus nagaan hoe blij - misschien zelfs voorzichtig euforisch – ik was toen ik hoorde dat Stad Lier een heuse ‘Local Friday’ organiseert als alternatief voor de populaire ‘Black Friday’.

Het verband tussen online shoppen en het hebben van een gevoel van contentement was bij mijn twee laatste bestellingen groter dan anders. Niet alleen genoot ik ervan te pronken met mijn nieuwste aankopen, maar daarnaast voelde het vandaag alsof ik een verschil kon maken. Een verschil voor de kleine Lierse ondernemer. Ik kocht een kostuumvest met bijhorende broek en bestelde een paar witte sneakers om naast de tien gelijkaardige stuks te zetten in mijn uitpuilende schoenenkast. Ik koos maar liefst vijf boeken bij mijn favoriete boekenhandel en liet twee flessen rosé leveren door een wijnbar in het centrum van Lier. Dat (zowel de aankoop als de alcohol) voelde zo goed dat ik dan maar besliste om het word-ik-effectief-gelukkig-van-online-shoppen-experiment in de nabije toekomst nog een aantal keer te herhalen. 
Gewoon, om zeker te zijn van het verband. 
One can never be too sure.  

Een uur of twee later perst mijn lichaam er nog een laatste stuiptrekking uit richting het volledige overzicht van de verschillende deelnemende filialen op www.shoppeninlier.be, om toch even te dubbelchecken of ik wel elke lokale handelaar heb onderworpen aan een nauwkeurige analyse van de webshop in kwestie. Heb ik alle stappen doorlopen? Heb ik alle artikels bekeken? Heb ik doorheen meer pagina’s gescrold dan mijn vingers me lief waren? Heb ik mijn winkelmandjes goed gevuld, om ze vervolgens met amper één muisklik samen met mijn portefeuille te ledigen? 
Affirmatief.  

Mijn avondlijke steunbetuigingen zijn intussen geëvolueerd tot vrij prijzige en onweerstaanbare dwangneuroses. Ik check het uur op mijn smartphone en besef dat het me opnieuw niet gelukt is om vroeg(er) te gaan slapen. Zoals mijn trouwe viervoeter me van achter het raam opwacht na mijn werk, wil elke vezel in mijn lijf zich richting de voordeur begeven om de postman vol ongeduld op te wachten. Ik kan me nog net bedwingen en kruip in bed met een gevoel van excitement dat ik niet meer heb ervaren sinds de Sint voor het laatst mijn schoentje kwam vullen (of dat zegt iets over het spanningsniveau van mijn leven, over mijn al dan niet materialistische ingesteldheid of over de euforie bij het ontvangen van gloednieuwe stuks, dat beslis je zelf maar). 

Eén ding is zeker: als deze pandemie nog lang aanhoudt, moet ik op zoek gaan naar een rijke vent en naar een bescheiden tweede verblijf om al mijn spullen te kunnen herbergen, al zal het tempo waaraan ik momenteel duchtig lokale producten bestel er vermoedelijk voor zorgen dat er binnen de kortste keren zelfs van een eerste verblijf geen sprake meer is. 
Ik zal hoe dan ook eigenhandig onze economie redden door online en lokaal te shoppen. 
Maak je geen zorgen, jongens. 

 

Lokale takeaway vs. dat wangedrocht van een coronabeest: 1-0

Horeca en Corona. Wat een afschuwelijke combinatie. Tot voor de tweede sluiting, werkte ik zelf in ontbijt-, lunch- en koffiebar Brood en Bloemen Heist-op-den-Berg. In de aanloop naar het knusse najaar toe, waren we gedreven en vol passie op zoek naar manieren om de zaak nog verder te verbeteren. Nieuwe menukaart, frisse look, verrassende ideeën, bijkomende diensten, een nog vlottere service, ... Kortom: investeren, investeren, investeren, want we zijn echte ondernemers. 
Toch?

Om het met de woorden van de Meilandjes te zeggen: zijn wij hier even serieus in de aap gelogeerd. Of eigenlijk gewoon: serieus gescheten, gesjareld, gekloot. Vult u gerust zelf verder aan. 
Maar, jongens... Volgens de Belgische cartoonist Eva Mouton is burgerzin het nieuwe sexy. 
AWEL JA.
Burgerzin is verdorie het nieuwe sexy.
Dus terwijl een zondvloed aan deprimerende berichten over het stijgend aantal besmettingen mijn smartphone eind oktober nagenoeg deed ontploffen, bestelde de plichtsbewuste burger in me de voorbije weken de ene lokale takeaway maaltijd na de andere. 

Als rasechte millennial ga ik er namelijk prat op deze crisis te overwinnen met behulp van Netflix en meer takeaway food & drinks dan mijn mini maag me lief is. Het virus houdt zich namelijk schuil als een bloeddorstig beest dat het uitgelezen moment afwacht om zijn sappige prooi te bespringen. Mocht dus een derde apocalyps de Belgische Bourgondiër opnieuw tot huisarrest verplichten, dan ben ik klaar om deze te trotseren met een fles gin van de lokale drankhandelaar in de hand, met een stuk broodpudding van Bizarr om mijn smaakpapillen te strelen, met een echte Italiaanse pasta van Fra Bartolo achter de kiezen en met een crème’ke van Crèmerie Jerome om U tegen te zeggen.

Dat wangedrocht heeft er een handje van aan z’n goesting te doen in deze wantoestand. Dat doet maar en besmet maar alsof z’n leven ervan afhangt. 
Daarom blijf ik massaal lokaal takeawayen. Alsof mijn leven ervan afhangt. 
Want met dat wangedrocht weet je nooit. 

Charlotte Van Looy